Centralną ideą wystawy, zrealizowanej według pomysłu i pod opieką Giuseppe Ussani d’Escobar, jest pozaczasowy, a zarazem konkretny i aktualny dialog, którego idealnymi podmiotami są dwa obrazy Antoniego Michalaka zatytułowane „Exodus”. Pierwszy zrealizowany został w latach 1934-1935, drugi jest współczesny, wybiegający w przyszłość taką, jaką ją widzi artysta. Owe „spotkanie” inspiruje wiele dylematów jak i konstruktywne odpowiedzi oraz prognozy. Oba obrazy stanowią jakby oś, wokół której roztacza się malarstwo Jana Michalaka, oddające hołd Rzymowi, miastu, gdzie artysta mieszka i pracuje, Włochom, które kocha w całości, Warszawie i Polsce.