Le cose belle (2014) reżyseria Agostino Ferrente i Giovanni Piperno
Pirandello miał rację, “słowo dialektalne jest w samej rzeczy”,
ponieważ dialekt wyraża uczucia, podczas gdy język odnośnie do tej
samej rzeczy wyraża myśl. Film dokumentalny Augustyna Ferrente i
Giovanniego Piperno mówi właśnie o dialekcie neapolitańskim, wyrytym
w rzeczywistości, tak jak jego słowa, doskonałe i harmonijne, które nie
odnajdują odpowiednika w języku włoskim. Nakręcony na wysokości (i
na poziomie ulicy), na którą się otwiera i zamyka, film „Piękne rzeczy”
żegluje w morzu piękna i zasobów (ludzkich) zmarnowanych, odnajdując
trzynaście lat później Silvanę, Adelę, Enzo i Fabia, neapolitańskich
nastolatków. W filmie dokumentalnym „Wywiad z moją matką wczoraj”,
młodzieńcy mają oczy pełne niepokojącej teraźniejszości…